|
|
|
(AMSTERDAM, 8 april 2000) - Lauw, dat was de enig juiste typering voor de opkomst van het uitstapje van de RK Kwartaalclub, dat op zaterdag 8 april 2000 plaatsvond. Slechts tien leden kwamen naar de afgesproken plek op het afgesproken tijdstip - de hoofduitgang van station Amstel, 13:30 uur. Het was weliswaar betreurenswaardig dat zo weinig leden zich aangemeld hadden, doch prijzenswaardig dat een ieder die vooraf had aangegeven te komen, ook daadwerkelijk was komen opdagen. Dat was van cruciaal belang. Want hoewel - zoals gebruikelijk - de Kwartaalclubleden niet wisten wat ze deze middag te wachten stond, had de organisatie de tien deelnemers opgedeeld in vijf teams van twee, met in elk team mininaal één RK-lid met rijbewijs.
Het voor de gelegenheid beëdigde jurylid Loes deelde het aanwezige tiental op in duo’s, en overhandigde elk tweetal een bruine, dichtgelikte enveloppe. Deze bevatte de volgende opdracht:
|
‘Geacht Kwartaalclublid, vandaag houden verscheidene automobielbedrijven een Open Dag. Eén ervan is de Renault-garage hier vlakbij. In het kader van deze open dag, kunt u een proefrit maken met een spiksplinternieuwe automobiel. Elk duo van de Kwartaalclub heeft nu als opdracht om in de garage zo snel mogelijk de beschikking te krijgen over een auto, om vervolgens in deze automobiel in het nabijgelegen Betondorp (zie bijgevoegd kaartje) de ‘Kwartaalclub Puzzelrit/Vossenjacht 2000’ te voltooien. |
Monica en Joost wisten zich elleboogstotend als eerste de Renault-garage
binnen te werken, en peuterden in no time een schitterende Renault-5 occasion los. Een tactisch slimme zet van dit tweetal. ´Een tweedehandsje lenen ze vast sneller uit, dachten wij´, verklaarden zij later.
De inmiddels op een modieuze klapstoel aan de overzijde van de hoofdingang
van de garage geposteerde Loes zag Monica en Joost, in minder dan een
half uur nadat ze de opdracht hadden gekregen, wegrijden (14.15 uur).
Even daarop volgden Gert-Jan en Roelie (14.22 uur), daarna Cees en Marije, in een gifgele Kangoo (14.25 uur), en tenslotte Dirk en Peter (14.45 uur). De jury zag Han en Daniëlle nooit vertrekken, maar wel langdurig koffiedrinken en even
langdurig over gewichtige zaken praten.
De vermomde assistent research, Harry, was ondertussen minder fortuinlijk. Om het de RK Kwartaalclubleden niet al te makkelijk te maken, had onze vos zich verkleed als Flipje van Tiel. In het pakje van het fruitmannetje van de Betuwe - het kostuum was overigens geheel belangeloos ter beschikking gesteld door een bevriende kunstenares, die een blauwe maandag in het schnabbelcircuit van de TV-reclame had verkeerd - lukte het hem evenwel niet om, zoals de bedoeling was, zich onopvallend door de Brinkstraat en omgeving te bewegen.
Vrijwel onmiddellijk werd Harry achtervolgd door een joelende en schreeuwende schare kinderen. Bejegenden de kinderen het nationale jamsymbool aanvankelijk vriendelijk en onderzoekend, al spoedig was de sfeer baldadig, ja zelfs lichtelijk vijandig te noemen. Onze vos trachtte de gemoederen tot bedaren te brengen door pepermuntjes uit te delen, maar de omstanders wisten deze geste niet op juiste waarde te schatten. De kinderen - inmiddels zo’n vijftien tot twintig - dachten met een reclamestunt te maken te hebben. De blikken werden begeriger, de schreeuwen hebberiger (‘Hier, hier’, ‘Ik ook, ik ook’), de handen grijpgrager. Weg was de pepermuntvoorraad (één zeer royale rol).
|
En twee Amsterdammers op leeftijd die zich er inmiddels ook mee waren gaan
bemoeien, suggereerden opmerkelijk luid dat ons Flipje wellicht een
kinderlokker was. De link met ‘Oude Pekela’ en ‘clowns’ was snel gelegd.
Een opstootje dreigde.
Gelukkig was plotseling de Hermandad daar om Harry te ontzetten. Twee zich op mountainbikes verplaatsende, door buurtbewoners gealarmeerde agenten stelden de onvermijdelijke vraag ‘Wat zijn wij aan het doen?’. Zonder echt te luisteren naar Flipjes uitleg - die overigens ook niet erg goed uit de verf kwam, hetgeen veel te maken had met de ongemakkelijke situatie - adviseerden ze de vos ‘zo snel mogelijk te verkassen om escalatie te voorkomen’. Elke verdere vorm van discussie was zinloos. Gelukkig kende Flipje, zelf ook in het bezit van een GSM’tje, het mobiele telefoonnummer van Cees uit het hoofd. Cees arriveerde in minder dan drie minuten tijd. Flipje weekte zich lafhartig los van de menigte, en stapte in een splinternieuwe, glanzende Renault Kangoo - die ook van binnen naar nieuwe auto rook. Cees wreef zich in de handen, en klopte bakkenist Marije tevreden op de schouder. De Vocking-worst kon hen nauwelijks nog ontgaan. |
| Monica en Joost waren dan wel als eerste vertrokken, maar werden onderweg geconfronteerd met het waarheidsgehalte van de tegelspreuk ‘Hardlopers zijn doodlopers’. Zij reden in een beroemde Amsterdamse fuik: een door een verhuiswagen voor doorgaand verkeer verstopte straat. Monica, pas sinds enkele weken gediplomeerd automobilist, talmde kostbare minuten - want nog niet geheel overtuigd van haar eigen kunsten op het gebied van het achteruit rijden. De fors geschapen verhuizers maakten haar evenwel duidelijk dat haar geduldige wachten het eerstkomende uur zeker niet beloond zou worden. Om haar beslist gunstig te noemen uitgangspositie in deze eerste race om de felbegeerde Vocking-trofee niet te verspelen, moest Monica dus uiteindelijk toch in de achteruit terug, en dat onder de meewarige blikken van het verhuizersgilde. Maar inmiddels had aan het begin van de straat een collega-automobilist zijn auto zo dubbel geparkeerd dat Monica er onmogelijk schadevrij langs kon komen. Daardoor zat ze nog langere tijd klem. Monica en Joost keerden veel later gedesillusioneerd terug; de tijdslimiet overschreden zij met ruim 4 minuten. |
|
|
Hevig teleurgesteld waren ook Gert-Jan en Roelie. Als tweede vertrokken
(14:22 uur), binnen de tijdslimiet terug (15:02 uur, als eerste - nét voor
het klemgereden team-Silkens), en alle vier de Vocking-puzzelrit-monumenten
teruggevonden. Feilloze rit, dachten ze. De jury bemerkte evenwel dat ze de tuinlaaf van de Veeteeltstraat, in de Graanstraat hadden gevonden. Het protest dat iedereen toch de zelfde kabouters bij de Intratuin koopt, werd door de jury weggewuifd. Jammer, maar helaas. Zuur was bovendien dat ze onderweg in de verte ‘een malloot hadden gezien, verkleed als Flipje van Tiel, met allemaal kinderen om zich heen’, maar zich niet gerealiseerd hadden dat dit misschien wel de vos zou kunnen zijn.
Peter en Dirk liepen bij vertrek zeer ernstige vertragingen op, omdat het ze
niet lukte de gehaaide autoverkoper tijdig de mond te snoeren. Nadat ze
eindelijk verlost dachten te zijn van zijn verkooppraatjes, stond de man
erop de testrit samen met hen te maken.
|
Omdat Peter en Dirk uit zijn opmerkingen de stellige indruk kregen dat de showroommedewerkers lichtelijk argwanig waren geworden, leek het ze beter niet van een rondje Betondorp op zoek naar een vos of vier tuinkabouters te reppen. De prestaties van hun Renault Clio onderweg opzichtig prijzend, maar inwendig machteloos tandenknarsend maakten ze een ritje om de puzzelritbuurt heen: de Gooiseweg op, de A10 op, bij de Middenweg er weer af, en weer terug naar de garage. De jury klokte dat dit team slechts een kleine 20 minuten weg was geweest. ´Die vent rook gewoon dat we geen echte klanten waren´, was het excuus voor hun gefaalde missie. Onverrichterzake keerden Peter en Dirk en hun pitbull terug, vlak na Gert-Jan/Roelie (15:02 uur) en Monica/Joost (15:04 uur).
Han en Daniëlle - het team dat nog niet in de race was omdat er, zoals bij navraag bij het onfortuinlijke duo bleek, tijdelijk geen testauto’s beschikbaar waren, en dat zich dus noodgedwongen ruim een uur moest verdiepen in de Wondere Wereld van airbags, stuurbekrachtiging, kindersloten en turbomotoren, maar dat zo overtuigend hadden gedaan dat zij de dreiging van een achterin meereizende autoverkoper hadden weten af te wenden - waren nu eindelijk aan de beurt, maar nét op het moment dat zij wilden instappen, arriveerden Cees en Marije (vertrek: 14:25 uur; aankomst 15:08 uur). Met Flipje van Tiel op de achterbank.
De showroombediendes zagen hoe het jammannetje uit de handige zijschuifdeur van hun kakelverse bolide rolde, om zich vervolgens - teneinde lastige vragen te vermijden - haastig uit de voeten te maken.
Han en Daniëlle hadden evenwel in Flipje Harry herkend (het was de bril, zei Han later), en beseften dat met de vondst van de vos de Vockingworst ook dit keer aan hun neus voorbij was gegaan. Terneergeslagen lieten ze de verbouwereerde verkopers weten van een testrit af te zien.
In een café aan de Weesperzijde, werd de vossenjacht geëvalueerd. Na het
aanhoren van het kinderlokkersavontuur van Harry en de redding door Cees en
Marije, protesteerde het team Gert-Jan/Roelie luidkeels. ´Een vos die
zichzelf mobiel aangeeft bij de jagers, en wij maar zoeken naar die
rotkabouters´. De jury negeeerde het protest wederom.
